Οι σκολύτες της ελιάς, μικροσκοπικά σκαθάρια μήκους μόλις 2–4 χιλιοστών, αποτελούν έναν «σιωπηλό» αλλά επίμονο εχθρό του ελαιώνα, ιδιαίτερα όταν τα δέντρα βρίσκονται σε κατάσταση εξασθένησης.
Η προσβολή τους δεν εκδηλώνεται πάντα με θεαματικό τρόπο από την πρώτη στιγμή, ωστόσο μπορεί να οδηγήσει από σταδιακή υποβάθμιση της παραγωγής έως και ξηράνσεις κλαδιών, ανάλογα με την ένταση και την έκταση του προβλήματος.
Κατά κανόνα, οι σκολύτες επιλέγουν εξασθενημένους κλάδους ή γενικότερα ελαιόδεντρα με μειωμένη ζωηρότητα. Εκεί εγκαθίστανται προκαλώντας νέκρωση του φλοιού και δημιουργώντας στο εσωτερικό του ένα δίκτυο πολλαπλών στοών. Οι στοές αυτές σχηματίζονται τόσο από τις προνύμφες όσο και από τα ακμαία έντομα, επιβαρύνοντας σταδιακά τη λειτουργία των αγγείων και την υγεία του κλάδου. Σε περιπτώσεις έντονης προσβολής παρατηρείται ξήρανση των λεπτών κλαδιών, ενώ όταν προσβάλλονται κλάδοι μεγαλύτερης διαμέτρου η εικόνα είναι συνήθως πιο ύπουλη: οι μεγάλοι κλάδοι δεν ξηραίνονται απότομα, αλλά εμφανίζουν καχεκτική βλάστηση και μειωμένη καρποφορία, με αποτέλεσμα ο παραγωγός να χάνει παραγωγή χωρίς πάντα να συνδέει άμεσα την αιτία.
Χαρακτηριστικό σημάδι που «προδίδει» την παρουσία των εντόμων είναι η εμφάνιση πολλών μικρών οπών εξόδου στην επιφάνεια των κλαδιών, από τις οποίες τα ακμαία εγκαταλείπουν το ξύλο. Την τρέχουσα περίοδο, τα έντομα βρίσκονται μέσα στα προσβεβλημένα ξερά κλαδιά, γεγονός που καθιστά κρίσιμη την έγκαιρη παρέμβαση πριν από την ανοιξιάτικη έξοδο.
Η αντιμετώπιση των σκολυτών στηρίζεται κυρίως σε καλλιεργητικούς χειρισμούς και είναι αποτελεσματικότερη όταν εφαρμόζεται σε σχετικά μεγάλη έκταση. Οι προσβεβλημένοι κλάδοι, ξηροί ή ημίξηροι, πρέπει να απομακρύνονται και να καίγονται το αργότερο έως τις αρχές Απριλίου, πριν ξεκινήσει η έξοδος των ακμαίων την άνοιξη. Παράλληλα, τα υπολείμματα του κλαδέματος δεν πρέπει να παραμένουν στον ελαιώνα, καθώς λειτουργούν ως εστίες αναπαραγωγής. Εξίσου σημαντική είναι η ενίσχυση της ζωηρότητας των δέντρων με κατάλληλο κλάδεμα, ισορροπημένη άρδευση και σωστή λίπανση.
Τέλος, ιδιαίτερη προσοχή απαιτείται όταν προσβεβλημένα κλαδιά μεταφέρονται και αποθηκεύονται ως καύσιμη ύλη: με αυτόν τον τρόπο τα έντομα μπορούν να διασπαρούν, δημιουργώντας νέες εστίες προσβολής σε γειτονικούς ελαιώνες.
