Όταν το κράτος θέλει, μπορεί. Όταν δεν θέλει, απλά φτιάχνει νόμους.
«Από την 1-1-2018, το κάθε είδους έλαιο που προορίζεται στον τελικό καταναλωτή για επιτραπέζια χρήση, κατόπιν του σταδίου της παρασκευής του γεύματος στην κουζίνα των καταστημάτων του άρθρου 69 της παρούσας, πρέπει να διατίθεται αποκλειστικά και μόνο μέσω σφραγισμένων μη επαναγεμιζόμενων συσκευασιών ή συσκευασιών μιας χρήσης που, θα διατίθενται από το κατάστημα και θα φέρουν τις απαιτούμενες επισημάνσεις σύμφωνα με την ισχύουσα εθνική και ενωσιακή νομοθεσία».
- Αυτό λέει ο νόμος. Ο οποίος, μάλιστα, προβλέπει και αυστηρά πρόστιμα για τους παραβάτες. Πρόκειται για την Υπουργική Απόφαση 91354/ 24 Αυγούστου 2017, ΦΕΚ Β’ 2983/ 30.8.2017, σχετικά με τους Κανόνες ΔΙ.Ε.Π.Π.Υ., που, φυσικά, δεν εφαρμόστηκε ποτέ!
Αν πάλι κάποιος απ’ τους αναγνώστες μας είδε σε κάποιο εστιατόριο, μαγειρείο, σουβλατζίδικο έστω να τους φέρνουν τη σαλάτα και δίπλα το σφραγισμένο μπουκάλι ελαιολάδου με την ετικέτα του, …να μας το πει κι εμάς να το μάθουμε. Κι αν είδε ποτέ ελεγκτή σε κάποιο κατάστημα… επίσης να μας ενημερώσει!
Προσέξτε: για το τσιγάρο, …ο κακός χαμός γίνεται. Καθημερινοί έλεγχοι, ακόμη και τις μεταμεσονύχτιες ώρες. Και τα πρόστιμα πέφτουν κανονικότατα σε όποιον δεν συμμορφώνεται.
Πράγμα που σημαίνει πως όταν το κράτος θέλει να εφαρμόσει το νόμο, μπορεί να το κάνει. Για το ελαιόλαδο, πάλι, είναι σαφές ότι δεν θέλει.
Και επειδή μεγάλη συζήτηση γίνεται για τις τιμές και για τις εισαγωγές από Τυνησία, Μαρόκο και αλλού, θέτουμε και το παράλληλο ερώτημα: Είδε κανείς στο σούπερ μάρκετ να υπάρχει στο ράφι λάδι ή βρώσιμη ελιά Τυνησίας; Αν ναι, ας κάνει το κόπο να το φωτογραφίσει… να το δούμε κι εμείς και να το καμαρώσουμε!
- Τι γίνονται, λοιπόν, οι χιλιάδες τόνοι που εισάγονται; Που καταλήγουν; Και, ακόμη περισσότερο, που καταλήγουν τα εκατομμύρια απ’ τις αθρόες εισαγωγές και τις κατά κυριολεξία ανεξέλεγκτες ελληνοποιήσεις;
Τόσο απλά είναι τα πράγματα. Και τόσο απλές οι εξηγήσεις. Μην κοροϊδευόμαστε και μεταξύ μας, λοιπόν. Και, καλόν είναι, οι πάσης λογής και φύσεως «αρμόδιοι», να είναι περισσότερο φειδωλοί όταν μιλάνε για δήθεν αυστηρούς ελέγχους και προστασία των παραγωγών και των καταναλωτών.
